กรณีศึกษาผู้ป่วยจิตเภท

ข้อมูลสนับสนุน: มีความคิดหลงผิด (หวาดระแวง คิดว่าญาติจะทำร้าย)

- สร้างสัมพันธภาพเพื่อการบำบัดระหว่างพยาบาลกับผู้ป่วยอย่างสม่ำเสมอวันละประมาณ 30 นาที เพื่อสร้างความไว้วางใจ

เหตุผล สัมพันธภาพเพื่อการบำบัดจะช่วยประคับประคองผู้ป่วย การพบในเวลาอันสั้นและสม่ำเสมอช่วยลดความวิตกกังวลและสร้างความไว้วางใจ

- สื่อถึงการยอมรับของความต้องการของผู้ป่วยสำหรับความเชื่อที่ผิด แต่ชี้ให้เห็นว่าพยาบาลไม่มีความเชื่อนั้น 

เหตุผล ผู้ป่วยจะต้องเข้าใจว่าพยาบาลไม่มองว่าความคิดของเขาเป็นจริง

- ไม่โต้เถียงหรือปฏิเสธความเชื่อของผู้ป่วย 

เหตุผล การโต้เถียงหรือปฏิเสธความเชื่อของผู้ป่วยเป็นสิ่งที่ไม่มีประโยชน์ และอาจเป็นการขัดขวางการพัฒนาสัมพันธภาพที่ไว้วางใจ

- ใช้การสงสัยอย่างมีเหตุผล โดยการพูดกับผู้ป่วยว่า *ฉันเข้าใจว่าสิ่งที่คุณเชื่อเป็นจริงกับคุณ แต่โดยส่วนตัวแล้วมันยากที่จะยอมรับ*

เหตุผล การสงสัยอย่างมีเหตุผลเป็นเทคนิคในการบำบัด

- เสริมสร้างและเน้นที่ความเป็นจริง ไม่ส่งเสริมการครุ่นคิดอย่างยาวนานเกี่ยวกับความคิดที่ไม่มีเหตุผล พูดคุยเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เป็นจริงและบุคคลที่มีอยู่จริง 

เหตุผล การครุ่นคิดนั้นอาจทำให้อาการทางจิตกำเริบ

- ควรใช้บุคลากรคนเดิมให้มากเท่าที่จะเป็นไปได้ รวมทั้งต้องมีความซื่อตรงและรักษาคำพูดกับผู้ป่วย

เหตุผล เพื่อที่จะส่งเสริมการพัฒนาความไว้วางใจ

- หลีกเลี่ยงการสัมผัสร่างกายผู้ป่วย ควรเตือนผู้ป่วยก่อนการสัมผัสเมื่อให้การพยาบาล เช่น การวัดความดันโลหิต 

เหตุผล ผู้ป่วยที่มีความสงสัยมักจะรับรู้การสัมผัสว่าเป็นภาวะคุกคามและอาจตอบสนองในลักษณะก้าวร้าว

- หลีกเลี่ยงการหัวเราะ กระซิบ หรือพูดคุยเบาๆ ในที่ซึ่งผู้ป่วยสามารถมองเห็น แต่ไม่สามารถได้ยินสิ่งที่กำลังพูดคุย 

เหตุผล ผู้ป่วยอาจมีความสงสัยและหวาดระแวงพยาบาล 

- จัดกิจกรรมที่สนับสนุนสัมพันธภาพแบบหนึ่งต่อหนึ่งกับพยาบาลหรือผู้รักษา

เหตุผล การจัดกิจกรรมที่มีการแข่งขันจะคุกคามมากต่อผู้ป่วยที่มีความหวาดระแวง

- ควรแสดงความจริงใจ แสดงความเป็นมิตร หรือมีทัศนคติที่ดีกับผู้ป่วย ในสถานการณ์ที่เป็นจริง

เหตุผล เป็นการช่วยให้ผู้ป่วยลดความหวาดระแวง

- ประเมินความสามารถในการทำกิจกรรมการดูแลตนเอง 

เหตุผล ความคิดที่ถูกรบกวนอาจจะมีผลกระทบต่อความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันของผู้ป่วย

สรุปกรณีศึกษา
ผู้ป่วยชายไทย วัยผู้ใหญ่ตอนต้น แต่งกายเหมาะสมให้ความร่วมมือในการตรวจ เล่าเรื่องอาการที่เกิดขึ้นอย่างเปิดเผย การรับรู้วันเวลา และสถานที่ปกติมาโรงพยาบาล พูดคนเดียว แยกตัว ก้าวร้าวด่าคนอื่นไปทั่ว หวาดระแวง คิดว่าญาติจะทำร้าย จากการประเมินผู้ป่วยมีการแสดงออกทางอารมณ์เหมาะสมมีอาการประสาทหลอนทางการได้ยิน และมีความคิดหลงผิด ในการประเมินภาวะสุขภาพส่วนใหญ่มีความปกติยกเว้นในเรื่องการรู้คิด ผู้ป่วยมีความหวาดระแวง คิดว่าญาติจะทำร้าย และในเรื่องการรับรู้ ผู้ป่วยพูดคนเดียว บอกว่าได้ยินเสียงเทวดามาพูดด้วย ได้รับการวินิจฉัยโรคว่าเป็นจิตเภทและมีปัญหาการพยาบาลเรื่องการรับรู้ทางประสาทสัมผัสแปรปรวน และกระบวนการคิดแปรปรวน แพทย์รับไว้รักษาในโรงพยาบาล